Een fotoshoot met hond en uil

Van paraveterinair naar werken met roofvogels

In 2014 startte ik de opleiding tot paraveterinair, die ik in 2018 succesvol afrondde. Wie aan zo’n opleiding begint, heeft meestal al een grote liefde voor dieren – en dat was bij mij zeker het geval. Eindelijk voelde ik: dit is mijn plek.

In 2015 bezocht ik met vriendinnen het Schots Weekend in Alden Biesen. Destijds waren daar nog roofvogelshows. Ik werd uit het publiek gekozen om een valk door mijn benen te laten vliegen en ging daarna op de foto met de Amerikaanse zeearend Deute. Op dat moment wist ik het zeker: ik wilde stage lopen met wilde dieren.

Stage in de valkerij en werken met uilen

In 2016 begon ik mijn stage bij Birds@Work. Daar werkte ik niet alleen met roofvogels, maar ook met honingbijen. En zo werd ik verliefd op roofvogels en de honingbijen.

Het houden van een roofvogel of uil is niet iets wat je zomaar doet. Als je het goed wilt doen, vraagt het kennis, ervaring en volledige toewijding. Daarom liep ik meerdere stages. Tijdens het Schots Weekend benaderde ik persoonlijk de valkenier met de vraag of ik bij hem stage mocht lopen. Vanaf de zomer van 2017 tot halverwege 2018 draaide ik daar volop mee. Hij had meer dan 30 verschillende roofvogels en uilen, waaronder caracara’s en gieren. Ik maakte meer dan 100 overuren, maar ik zat helemaal op mijn plek.

Mijn eerste uil: Gizmo

Nog voordat ik mijn opleiding afrondde, nam ik het besluit om een uil aan te schaffen. Geen impulsieve keuze, maar een weloverwogen stap na jaren ervaring, stages, training en het socialiseren van jonge uilen. Een uil is en blijft tenslotte een wild dier.

Op 12 april 2018 haalde ik in Brabant mijn eerste uilskuiken op. Vier weken oud, een klein fluffy bolletje dat tegen me aankroop aan de keukentafel. In de valkerij geef je een vogel pas een naam wanneer je zijn karakter leert kennen. En al snel werd duidelijk wie hij was.

Hij bleek nieuwsgierig, ondernemend en totaal niet onder de indruk van harde geluiden. Vrienden vonden dat hij op een gremlin leek — en zo kreeg hij zijn naam: Gizmo.

Workshops met een uil: educatie en natuurbeleving

Vanaf jonge leeftijd begon ik met het wennen aan verschillende situaties. Gizmo ging overal mee naartoe. We verzorgden demonstraties, educatieve workshops op scholen en scoutinggroepen, en lieten kinderen kennismaken met roofvogels.

Zo vloog Gizmo tijdens een demonstratie op een regionale scoutingwedstrijd over meer dan 100 kinderen heen. Hij werkte mee aan een korte film die wereldwijd op filmfestivals werd vertoond. Tijdens een marathon van Harry Potter vloog hij zelfs door de bioscoopzaal. En ja, hij heeft ook een verlovingsring aangevlogen.

We doen het samen enorm goed bij de kinderen. En dat is ook waar ik voor sta en wat ik ook met mijn bedrijf wil uitstralen. Het in contact weer komen met de natuur. Houden van de natuur. En bij de jeugd dat zaadje planten wat hun liefde voor de natuur doet aanwakkeren. Want je gaat pas iets beschermen en er voor vechten als je er van houdt. 

Een uil is geen huisdier

Gizmo is niet gedomesticeerd. Hij is en blijft een wild dier. Een uil aanschaffen mag nooit een impulsbeslissing zijn. Voor geïnteresseerden is er uiteraard wel de mogelijkheden om stage te komen lopen. Want een uil houden vraagt kennis, training, ruimte en een lange termijn commitment. Zijn ouders zijn 24 en 25 jaar oud geworden.

Voor mij geldt bij elk dier ,dat ik werk volgens de vijf vrijheden van dierenwelzijn. Eén daarvan is de vrijheid om natuurlijk gedrag te vertonen. Voor een uil betekent dat: vliegen. Het trainen en los laten vliegen van een uil is niet voor iedereen weggelegd.